در 23 روز , 13 سال رقم خورد, اما در یک روز همه چیز تمام شد

خوب یادم هست دو سال پیش در چنین روزهایی، اوقاتی داشتم پر از اضطراب و استرس،

بماند که ب چ علتی بود.

اما الان وقتی بر میگردم و گذشته رو نگاه می کنم. با وجود اینکه هنوزم نمی فهمم چطور شد که اینطور شد

اما احساس رضایت نسبی دارم.

روزهایی رو پشت سر گذاشتم که لحظه به لحظه اش دنبال عقب نشینی بودم و می خواستم از اون شرایط فرار کنم.

بار سنگین تعهدات و مسئولیتی که قبول کردم. اگر چه کمرم رو شکست اما ازم ادمی ساخت که به خودم افتخار می کنم .

افتخار می کنم که در برابر ازار و اذیت اطرافیان و محیط تسلیم نشدم. افتخار می کنم که برای چیزی که می خواستم با تمام وجودم جنگیدم، و افتخار می کنم که زنده موندم و دارم ادامه می دم، با تمام سختی هایی که همچنان وجود داره، با وجود اینکه هوزم بی تجربه و خامم.

و در پایان

خداحافظ رویای بیداری من خداحافظ

یه روز دوباره می بینمت و ...

زندگي بدون زندگي...